ریگ های ساحل خرد ××نشیمنگاه پندار های پاک توست

آمو ختن روح را زلال میکند. آ موختن پنجره ها را باز می کند.حس طلوع است ،حس آفرینش! شروع راه، همیشه درک غربت سفر است. وسوسه رفتنو پوست انداختن! باید آرامش ساحل را رها کرد،باید دل به دریا زد،چون پشت دریا شهر زیباییهاست، شهر معرفت، با آدم هایی از جنس روشنایی! اما راه نا هموار است و پر تلاطم! اگر چند فر سنخ از گردنه ی تردید رد شدی بدان که*سنگلاخ چرا ها * آخر راه نیستو باید هر لحظه منتظر تند بادهای سهمگین نفسا نیتت باشی! راستی یادت نرود، گل های خوش رنگ  و لعابراه را نچینی! سراب ها را جدی نگیر چون اصلا وجود ندارند! واز همه مهمتر آن که تنها سفر نرو، که تنهایی ذات معود است! عیار همسفرت را بسنج که راه خطیر است و منزل بس بعید  !...

ادامه مطلب